REKLAMA

Układ otwarty

05.0203.04.2016

Centrum Sztuki Współczesnej "Znaki Czasu"

ToruńWały gen. Sikorskiego 13
WSTĘP WOLNY

Układ otwarty w toruńskim CSW stanowi platformę spotkania rzeźbiarek różnych generacji, urodzonych pomiędzy 1898 a 1981 rokiem, pochodzących z Polski i Berlina. Tak jak gwiazdy na niebie, można połączyć je w pewne konstelacje. Układy, które wówczas się pojawiają, zależą jednak od obranej perspektywy.

Inge Mahn, Ulrike Mohr, Natalia Stachon i Iza Tarasewicz zostały zaproszone przez niemiecką kuratorkę wystawy, Ewę Scharrer, do przygotowania instalacji przestrzennych w poszczególnych salach wystawowych pierwszego piętra CSW. W swoich dziełach, prezentowanych w CSW, artystki koncentrują się przede wszystkim na specyfice stosowanych materiałów, takich jak: gips, węgiel, tkanina, glina, barwniki, beton, złoto, stal (zardzewiała lub nierdzewna), akryl, szkło – podchodząc indywidualnie do wybranego tworzywa i jego transformacyjnych i najbardziej sugestywnych cech. Zestawione ze sobą materiały rzeźbiarskie budują zespół dychotomii: zmiana/stałość, kruchość/trwałość, figuracja/abstrakcja, materia organiczna/materiał przemysłowy, objętość/pustka, przypadek/precyzja, ruch/bezruch, czarne/białe. Wspólna jest im natomiast koncepcja przestrzenna, która rozwija się niczym w rytmicznym ruchu, czy raczej próbie utrzymania równowagi przez materię.

Prace współczesnych artystek są zestawione z twórczością XX-wiecznej awangardowej rzeźbiarki Katarzyny Kobro (1898–1951). Jej rozumienie rzeźby nie jako litego ciała czy obiektu, lecz konstrukcji badającej wewnętrzną i zewnętrzną przestrzeń, było rewolucyjne, przygotowując grunt dla kolejnych pokoleń artystów pracujących z przestrzenią w trzech, a nawet czterech wymiarach, ale poza ścisłymi kategoriami dyscyplin artystycznych. Kobro była sygnatariuszemDimensionist Manifesto (1936), który postulował ideę rzeźby pustej, otwartej, ruchomej, a także sztuki kosmosu. Idea czterowymiarowej przestrzeni znajduje odzwierciedlenie także we współczesnych produkcjach.

zdjęcia

Natalia Stachon, DRYF 03 / DRIFT 03, 2012, 6 pleksiglasowych rur, 2 pasy napinające ze stali nierdzewnej, haki ze stali nierdzewnej, lina
Ulrike Mohr,  ANTHRAKOTHEK, 2013, rysunek w przestrzeni oraz zwęglone drewno (wiśnia, bez, klon, leszczyna, wierzba, bluszcz), drewniane deski, nylonowe nici
Iza Tarasewicz, Obeliscus, 2011, beton, słoto, sklejka
Natalia Stachon. Oczekująca niepamięć
Inge Mahn, Museum Groß Fredenwalde
Iza Tarasewicz, TURBA TURBO, 2015, biel tytanowa, żółć żelazowa, czerwień żelazowa, brąz żelazowy, czerń żelazowa, zieleń chromowa, kobalt, popiół, metal, cement, juta, żywica, masa asfaltowo-gumowa, szkło wodne, klej roślinny, metalowa lina

czytaj także

REKLAMA